Deze week voor het eerst sinds jaren weer eens op perstrip geweest. De bestemming was een speelgoedbeurs in Duitsland. Hier werd achter gesloten deuren een nieuwe game gelanceerd. Ik was even vergeten hoe leuk, maar ook tijdrovend zo’n reisje is. Leuk omdat je collega’s spreekt (sterke verhalen) en soms letterlijk de ogen uitsteekt. Hoe tijdrovend lees je in dit beknopte verslag. 05.30 wekker gaat af en een half uur later sta ik koukleumend te wachten op de eerste tram richting Schiphol. Na een vliegtuigritje naar München lopen we daar richting de taxi die ons naar het treinstation moet brengen. Vijftig minuten verder merken we dat het minstens -10 is op deze Bahnhof. De supersnelle ICE brengt ons naar Neurenberg. Even een Wienerschnitzel met Spezi naar binnen werken en weer in galop naar de taxi die ons naar het beursgebouw brengt. Daar een presentatie van een minuut of vijftig en een interview en voilà: het werk is done. Nog anderhalf uur gedood op de beurs en bovenstaand reisschema in omgekeerde volgorde. Om half elf steek ik de sleutel in mijn voordeur. Je moet het maar willen zijn: gamejournalist. 

Holleeder is op vrije voeten. Da's fijn voor de man, zou je zeggen, maar er zijn nogal wat mensen die een appeltje met hem te schillen hebben. Da's nou eens een dankbaar onderwerp voor een game, lijkt me. Een fijne stealth 'em up waarbij je echt ongezien moet blijven en constant moet onderduiken/wegvluchten als ze je weer gevonden hebben (want dat doen ze altijd.) Dat terwijl je via via mannetjes aanstuurt om diegenen die je een kopje kleiner willen maken voor te zijn. En dan zorgen dat als ze gepakt worden, ze niet praten, want hoe sneller dat gebeurt, hoe sneller je weer moet vluchten naar een nieuwe schuilplaats. Klinkt toch goed, of niet? Het zou de materie ook lekker dichtbij brengen, want je kunt je natuurlijk in dit verhaal wél precies voorstellen dat er bepaalde mensen met veel reserves (en bier) zijn die 'de neus' tegen elke prijs willen zien bloeden. Laat Guerrilla daar eens aan werken, in plaats van de zoveelste Killzone. Eigen onderwereld eerst! 

Ik kijk er al een paar maanden tegen aan. Irritatie roept het niet op. Fascinatie wel. Ik heb het over een minuscuul klein rijtje dode pixels op het scherm van mijn Nintendo 3DS. Precies aan de rechterzijkant kijkt de digitale storing mij nu al een tijdje aan. Eigenlijk zou ik er iets aan moeten doen. Of Nintendo bellen, of een nieuwe kopen. Maar iets houdt mij tegen. Die kleine dode pixeltjes geven mijn 3D-handheld een uniek karakter. Want niemand heeft dit, toch? Het is daarnaast een geruststellende gedachte dat - als ik door de kleurige wereld van Super Mario aan het springen ben - ik er door dat kleine streepje aan wordt herinnerd dat het maar een spelletje is. 

Het feit dat ik een combinatie van een hartverzakking en staande ovatie kreeg toen ik zag dat er misschien DLC komt voor Dark Souls zegt me twee dingen: dat ik nog steeds in staat ben tot ongefundeerde devotie aan een spel (op zich knap na dik 30 jaar aan constant en in moordend tempo games consumeren) én dat het zelden voorkomt dat de makers van diezelfde spellen er niet al gemakshalve van uit gaan dat ik toch wel meer wil als ik klaar ben met het spelen ervan. Want wanneer was de laatste keer dat het verschijnen van DLC voor een succesvolle game een verrassing was?

Het is eigenlijk een vreselijk arrogante houding van de gemiddelde uitgever, alsof de ober in een restaurant alvast het dessert bij je op tafel zet omdat hij het idee heeft dat je zit te smullen van je hoofdgerecht. En het ergste is: die strategie blijft verdomme ook nog werken, omdat er voor alles dat op de markt komt wel een aantal superfans bestaan die graag nog even blijven hangen bij die ene wereld die ze bij de strot heeft gegrepen. Net zoals ik nu. En dan is het nog niet eens echt aangekondigd. Het is maar een gerucht, net zoals ik toen via via had gehoord dat die kapotte Archstone in Demons' eventueel in DLC gemaakt zou gaan worden. En dat was ook gelogen. Ik voel me niet goed. Ik ga maar even liggen. 

Het was alsof ik binnen enkele seconden een paar jaar terugging in de tijd. Mijn redelijk nieuwe Xbox 360 maakte het geluid van een opstijgend vliegtuig. Een geluid dat ik sinds die ouwe vertrouwde witte doos niet meer had gehoord. Het groene lampje lichtte op en in mijn hoofd hoorde ik: ‘Ladies and gentleman, fasten your seatbelts’ en vervolgens ‘Vrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrooooooooooooo aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaammmmmmmmmmmm’.

Eigenlijk een best grappig geluid, maar bloedirritant als het de gamesoundtrack overstemt. Vreemd genoeg maakt de Xbox dit geluid alleen als ik Skryrim erin stop. ‘Het zal wel iets te maken hebben met dat drakengejaag waar je nu al een paar maanden mee bezig bent’, merkte mijn vrouw vanachter haar Wordfeud op. De kans op een nieuwe Xbox 360 werden met deze woorden naar het Rijk Van Misschien Ooit Maar Niet Nu verbannen. Gelukkig is het einde van Skyrim na een dikke honderd uur bijna in zicht… 

We gaan iets nieuws doen op Game Cowboys: een (bijna) dagelijkse column. Niks nieuws, hoor ik je al roepen. En dat klopt natuurlijk. Wij doen het echter niet op de manier waarop andere sites dat doen. De schrijfsels van über GC Patrick Smeets en ondergetekende gaan (meestal) niet over prangende en belangrijke dingen die binnen de commmunity leven. Nee, we gunnen je iedere werkdag een blik in ons gamerdagboek. Observaties, frustraties, plezier en herkenbaarheid. Wij beginnen dezee week. Reacties en je eigen columns stuur je naar patrick[at]gamecowboys.nl.

Oh, wat Jeroen nog niet had gezegd: ze worden (meestal) kort. - Patrick 

Niemand ontkomt aan het jaarlijstje, ook wij niet. Ja, het is een cliché maar het moet wel gebeuren. Want wie weet anders of hij de juiste tien games heeft gekocht dit jaar? Je zou toch maar met een aantal zeperds opgescheept zitten die -God verhoede- niet door iedereen gelauwerd worden als de essentiële geneugten die electronisch spelen ons te bieden hebben? Sta je mooi voor paal: "ik vond zelf Red Faction: Armageddon een toffe game dit jaar!" Verwacht lastige stiltes als je dit soort dingen gaat zeggen, maar gelukkig heb je onze top 10 om je aan vast te houden. Als je deze tien games niet gespeeld hebt, dan kun je net zo goed ophouden met de hobby. lees meer

Het is niet altijd rozengeur en kruitdampen in gameland en soms wordt die game waar je zo naar uitkeek een zeperd of op zijn minst verre van wat je er van verwacht had. En omdat teleurstelling ook opgelijst kan worden bij deze mijn vijf grootste teleurstellingen van dit jaar: lees meer

"Wat een stoer ding, die Hypakin SupaBoy, een blitse draagbare Super Nintendo voor iedereen die coole spellen als Super Mario World, Mario Kart en Street Fighter II niet alleen maar thuis op de bank wil spelen. Nee, het kan nu ook gewoon op straat, in de soos of in de bus! Grijp je kans en speel vanaf nu overal en altijd met power!" Het zou zomaar een reclame kunnen zijn uit de vroege jaren '90, toen de Super Nintendo nog aanzien had en met zijn "mode 7 graphics" wél meer kon dan het gemiddelde polshorloge nu. Niet zo'n fantastische timing dus, maar wel een gaaf apparaat, zeker met de retro-styling in de kleuren van de Amerikaanse Super Nintendo (die er ietsjes anders uitzag dan de onze) en de vorm van een iets te grote controller. Nu nog uitvinden hoe we het apparaat in Nederland krijgen... lees meer

Niks zo simpel als Tetris, toch? Het inschuiven van de blokken in de verticale schacht is voor zoveel mensen een tweede natuur geworden dat ze het bij wijze van spreken onderstebovenzouden kunnen spelen. Nou, dat mag je nu bewijzen op firstperson Tetris, waar je met een mooie retro-achtergrond kunt zien wat er gebeurt als je steeds hetzelfde perspectief (dat van de vallende stukken) blijft zien en de achtergrond draait in plaats van het stuk. En verdomme, dat valt tegen. Ik ben toch geen kinderachtige Tetris-speler, maar deze vorm van lijntjes zetten wordt toch een stuk moeilijker te spelen naarmate de snelheid vordert. Speel 'm snel, voordat Nintendo er achter komt en vanwege copyright inbreuk in het gebruik van de NES en die versie van Tetris de zaak weer op non-actief zet!

Bron: Dorkly 

Kun je ook niet meer wachten totdat je Modern Warfare 3 kunt spelen? Hou je het gewoon niet meer uit? Je bent niet de enige. In Frankrijk hebben afgelopen weekend twee heists plaatsgevonden waarin de buit niet bestond uit geld, juwelen of kunst, maar uit enkele duizenden doosjes gevuld met Modern Warfare 3 (straatwaarde: driekwart miljoen euro). Door de weg te versperren werd de eerste vrachtwagen gedwongen om te crashen, waarna de overvallers de bestuurders met traangas bedwelmden en er vandoor gingen met de buit. De tweede vrachtwagen vol shootergenot werd een halt toegeroepen door drie gewapende mannen, die er vervolgens van door gingen met het hele voertuig. lees meer

De afgelopen weken vertoefde ik aan de westkust van de Verenigde Staten. Een land waar videogames inmiddels niet meer weg te denken zijn uit het huidige straatbeeld. In Chicago en Boston zag ik bijvoorbeeld flink wat aankondigingsposters voor Gears Of War 3. Ook in de winkels was het Gears dat de klok sloeg. Van grote standees die opriepen tot voorintekening bij GameStop (een soort van Game Mania) tot complete aftelklokken tot de releasedatum bij Best Buy (een soort van Media Markt). Kortom Amerika leek in de ban van het derde deel uit de shooter-trilogie. lees meer

Door de jaren heen heb je vermoedelijk al heel wat controllers in je handen gehad, van de oude Atari 2600 joystick, tot gamepads, arcadesticks, gitaren, trommels en wat dies nog meer zijn. En nu kun je ze terugvinden op één van de meest uitgebreide charts [groot formaat] van video game controllers, in totaal 119 verschillende soorten uit 11 generaties, over 7 decennia van gaming. Via de makers van Popchart is hij te bestellen (print) in het formaat van 24" x 36". Not a bad idea, al is het ontbreken van de Steel Battallion controller voor mij wel een dealbreaker is. Vet! lees meer

Vol verwachting klopte wereldwijd het collectieve hart van gamejournaille. Het hele jaar door moest ik al jubelverhalen horen over de game der gamen. Een bevriende journalist noemde het, in augustus al, de beste game van het jaar. Dit zou de beste uitvinding zijn sinds gesneden brood. Dit was zo goed, dat je hierna geen andere game meer zou hoeven te spelen. Het leek wel een wedstrijdje wie overtreft de zojuist geuite lofuiting. Of zou dit een gevalletje zijn van hype? Ik las met argusogen de verhaaltjes en volgde zwijgend de enthousiaste mondelinge uitingen.

De game in kwestie heet Deus Ex: Human Revolution en is nu een kleine twee weken uit. Rewind naar de releasedag. Ik geloof dat ik een collectief genotskreetje hoorde toen gamerescensenten het spel uit de verpakking haalden. Iedereen die niet onder een steen leefde wist het zeker: dit zou te gek worden. Waarom, daarom. En breng eens iets in tegen deze redenatie. lees meer

Slavery: the Game bestaat niet. Laten we daar maar mee beginnen. Want wellicht heb je ergens iets gehoord over de trailer van de "game" die dit weekend opeens opdook en maak je je zorgen over de staat van de wereld. Het weinig smaakvolle thema van de trailer is namelijk "make a tremendous fortune, become the most powerful slave trader." Het zou zich afspelen in de 17e eeuw en je kunt als speler slaven kopen, kiezen hoe je de slaven onder de duim houdt (met de geselkat, knuppels of gewoon een geweer) en proberen zo rijk mogelijk te worden. Maar de hele trailer is nep, durf ik om verschillende redenen met zekerheid te zeggen. Ik denk dat dit uit de lage landen komt en ik weet zeker dat dit geen game is. De grote vraag is nu: wat is het dan wel? lees meer

Games worden steeds vaker als onderwerp gebruikt voor films, mede doordat de special effects ook steeds makkelijker te reproduceren zijn. Maar je kunt wat gave dingen op het scherm toveren, een goed verhaal vertellen is heel iets anders. Aan regisseur Dan Trachtenberg is het wel besteed echter; de goede man doet voor Totally Rad Show en Geekdrome games-items op TV en maakt al sinds jaar en dag zelf korte films en commercials. Hij heeft (af en aan) meer dan jaar gewerkt aan de zeven minuten durende film hieronder, maar het effect is er dan ook wel naar. Nogmaals, ik zie veel filmpjes en daar zit echt goed spul bij, maar dit...voor wie dus niemand in zijn Twitter tijdlijn heeft die iets met games doet bij deze nogmaals het filmpje. lees meer

Je denkt dat je wel een idee hebt van hoe verrot het menselijke ras kan zijn, maar de dingen die ik gezien heb over de rellen in Londen hebben me wel een nieuw perspectief op de menselijke smeerlapperij gegeven. Wat opvalt is dat het dan toch vooral de kleine dingen zijn die je ontzettend boos kunnen maken. In mijn geval was dat de beroving van een jonge jongen die -schijnbaar net in elkaar geslagen- op de grond ligt en onder het mom van hulp wordt beroofd van de spullen in zijn rugzak. En wat zat er in die rugzak? Een Playstation Portable. lees meer