In de turbulente hedendaagse portable markt, waar iOS-apparaten vechten tegen Android-toestellen, Sony de Experia Play én de NGP in de strijd gooit tegen al dat touchscreen-geweld en waar gratis webgames bijna net zoveel tijd opslokken als de dedicated gamemachines volgt Nintendo nu het markante succes van de DS (met bijna 150 miljoen de meestverkochte spelcomputer aller tijden) op met de 3DS. En what's in a name? Het op het eerste gezicht niet anders dan de 'gewone' DS uitziende apparaatje laat zijn troef pas zien als je hem openklapt en echte 3D-diepte in het scherm ziet - zonder bril.
Het is moeilijk om je mond niet open te laten vallen als je dit effect de eerste keer ziet en het zal ook de gesprekken over Nintendo's nieuwe portable in eerste instantie domineren, maar een échte game-machine moet langer beklijven dan eventjes en moet meer in huis hebben dan een derde dimensie die voor sommige mensen niet meer dan een gimmick is. Gelukkig is Nintendo goed beslagen ten ijs gekomen en hoeven we ons geen zorgen te maken over de toekomst van deze portable, ondanks dat het geen onmiddelijke must-have is.
Over de werking van de (stereoscopische) 3D in het apparaat zijn we met één woord klaar: ja. Het werkt gewoon, zolang je twee functionerende ogen hebt om de illusie van 3D in stand te houden en je recht voor het apparaat zit. Meekijken kan dus alleen bij hele goede bekenden om personal space invasions te voorkomen. Een bril is trouwens geen bezwaar, maar het lijkt er tot nu toe op dat mensen die 'm wel nodig hebben makkelijker 3D zien als ze 'm aflaten. Het zogeheten parallax barrier-scherm is alleen recht ervoor en op grofweg 30 graden (of 15cm) links en rechts daarvan normaal te bekijken. Alles daar tussenin levert heel snel hoofdpijn op.
In de hoogte is de marge ongeveer even groot maar is het hele gebied ertussen goed zichtbaar. Dat betekent dat de 3DS dus redelijk gevoelig is voor horizontale bewegingen, wat je bij het spelen tijdens een reis wel af en toe merkt, zeker omdat je ogen direct op tilt gaan zodra de illusie wegvalt. Dat zorgt er vooral voor dat ze sneller vermoeid raken door het constant opnieuw scherpstellen, wat weer sneller tot klachten als hoofdpijn leidt, zelfs als je goed tegen het diepte-effect kunt.
De grootste troef in dat departement is de schuifknop die de relatieve diepte kan verleggen en op de laagste stand gewoon de 3D-weergave uit zet. Die maakt het mogelijk om de verschillen per speler én per spel te compenseren door het effect iets te verminderen ten opzichte van 'vol open'. Je hebt je eigen favoriete diepte snel gevonden en daarna zijn het vaak slechts kleine aanpassingen die je doet. Deze knop is cruciaal in het genot dat je uit de 3D haalt.
De standaard meegeleverde oplaad-dock is een hele prettige toevoeging: hij maakt het vele opladen (de batterijduur met alle functionaliteit aan is slecht een schamele 3,5 uur) niet helemaal goed, maar wel makkelijker. Verder is de hardware zelf van typische Nintendo kwaliteit: werkzaam, heel solide (met een prettige uitschuifbare stilus), goed in de hand liggend qua gewicht. Speciaal het vermelden waard is de analoge knop (of stick, zo je wilt) die de portable nu eindelijk heeft en die subliem is, ook al maakt 'ie het bewegingskruis bijna onbruikbaar als bewegingsmethode omdat die zo ver naar beneden is verhuisd.
Ook des Nintendo's is dat de portable idiot proof is: hoewel er meer knopjes, schuiven en poorten (inclusief een zeer welkom slot voor SD-kaarten om media op te kunnen zetten) op de portable zitten dan bij de DS het geval was is alles duidelijk gelabeld zodat iedereen in enkele seconden kan zien wat ze moeten indrukken om verder te komen.
Datzelfde geldt trouwens voor het menu dat je ziet als je de 3DS aanzet: de 3DS heeft het gebruiksgemak en heldere user interface van een hedendaagse smartphone als basis neemt en dat kruist met het Wii-menu. Het is duidelijk het hart van de handheld; je kunt ook niet meer direct een spel induiken als je het apparaat aanzet. Er is ook nog steeds ondersteuning voor reguliere DS-games, al dwingt de verhoogde resolutie (die helaas niet verdubbeld is) je om een keuze te maken tussen een beeld in vaselinevision vanwege het upscalen en een veel kleiner beeld met elke pixel waar 'ie hoort. Dat laatste staat niet eens vermeld maar is te gebruiken door Select in te houden bij het starten van de DS game, trouwens.
Het systeem heeft een fysieke home-knop die elke game onderbreekt en je de mogelijkheid geeft om bepaalde systeemfuncties als notities, vriendenbeheer of de (later nog via firmware update toe te voegen) browser te gebruiken terwijl de game op pauze wordt gezet. Echt multitasken kan het apparaat nog niet, maar dat kan nog veranderen, net zoals alle andere dingen die er nog niet zijn (de e-shop met alle downloadgames) of beter kunnen. Dat is het mooie van updates aan het menu. Denk echter maar niet dat Nintendo de updates niet als grootste wapen tegen piraterij zal gaan gebruiken, dus die strijd zal net zoals bij alle portables binnenkort losbarsten.
Street Pass is één van die systemen die de 3DS interessant moeten maken ook als je niet op 3D zit te wachten. Dat systeem wisselt spelgegevens uit met elke andere 3DS-gebruiker die een game (die niet eens fysiek in de 3DS hoeft te zitten) met Street Pass heeft, als je in een straal van een aantal meter van elkaar zit of inderdaad loopt. Denk bijvoorbeeld aan het uitwisselen van Mii's of met een persoonlijk samengesteld team in Street Fighter 'vechten' tegen voorbijgangers om punten te verdienen.
Dat geeft je een goede reden om de 3DS zo veel mogelijk mee te nemen naar buiten, wat nog eens versterkt wordt door de speelmuntjes die je krijgt door rond te lopen met de 3DS (of hem een half uurtje te schudden als je echt een hekel hebt aan lopen) en die dan ook weer in verschillende games in te ruilen zijn voor extra items of karakters. Het is een slimme methode om zowel beweging bij spelers te stimuleren en te zorgen dat alle extra's die de portable heeft elkaar versterken.
